Άγια φούντα, σε φουμάρουν…

Μεγάλη ανωμαλάρα!

Για τη σύγχρονη εποχή λέω… Μεγάλη ανωμαλάρα! Μανιοκαταθλιπτική, γεμάτη κόμπλεξ και εμμονές. Με μεγαλύτερη τη μανία “χτίζω για να ‘χω να γκρεμίζω”.

Αφού πρώτα δουλεύει τόσο σκληρά και τόσο ανήθικα, βουτηγμένη στον βούρκο και τη διαφθορά, για να χτίσει μια παγκόσμια κοινωνία ηλιθίων, τώρα έρχεται, και μάλιστα με τη μεγαλύτερη μαλακία που έχει κατασκευάσει ποτέ -την τεχνολογία- να βαθμολογήσει την ηλιθιότητά μας.

Ενοχλημένοι, λέει, οι Γκάμπριελ Ορτίζ και Πολ Σταρ, από την αναρχία που επικρατεί στις δικτυακές συζητήσεις σε blogs και forum. Δεν μπορούν να φάνε, δεν μπορούνε να χέσουνε, δεν μπορούνε να τον παίξουνε. Μέρα-νύχτα, είναι ενοχλημένοι από την ηλιθιότητα και την αγραμματοσύνη που συναντούν στο Διαδίκτυο. Σαν τις κρυφαδελφές, που το παίζουν κύριοι, σε σοβαρά αξιώματα και καταδιώκουν μανιωδώς τους γκέι για ξεκάρφωμα. Ότι εγώ δεν είμαι γκέι, γιατί είμαι δημόσιος κατήγορός τους. Το κλουβί με τις τρελές και τώρα και με τις ηλίθιες γίναμε πια. Δεν πάτε στο διάολο;

Και πρώτοι και καλύτεροι αυτοί οι δύο, οι “έξυπνοι” προγραμματιστές, που σκοπεύουν να κατασκευάσουν και λογισμικό φιλτραρίσματος της ηλιθιότητας. “StupidFilter: Ο κριτικός της ελεύθερης διαδικτυακής σκέψης”, θα λέγεται. Του δώσανε και όνομα. Και έτσι, η λογοκρισία, σαν το καθετί, προχώρησε κι αυτή παρακάτω. Πείτε μου. Υπάρχει μεγαλύτερη ηλιθιότητα από το να κρίνεις το επίπεδο ηλιθιότητας στον ελεύθερο λόγο; Γιατί, φίλε μου, δίνεις στο ηλίθιο δημιούργημά σου -κιόλας- την ευκαιρία να εκφραστεί; Για να βγεις εσύ μετά να του πεις ότι είναι ηλίθιο;

Μου θυμίζει τη μάνα μου. Που πάει και μου παίρνει δώρο ρούχα extra small για να κατασκευάσει για τον εαυτό της την ευκαιρία να μου πει ότι πάχυνα. Αλλά αυτή είναι μάνα μου και με κατοχικούς γονείς και την συγχωρώ. Για τους άλλους τους ΥΠΕΡΗΛΙΘΙΟΥΣ μαλάκες τι δικαιολογία να βρω; Δεν έχω. Μου τελείωσαν.

Και σας τα λέω έτσι απλά, σε StupidProof στυλ, για να καταλαβαινόμαστε.

Ε ρε, δουλειές η Νικολούλη!

Στατιστική ανάλυση των γεωλογικών περιόδων και απολιθωμάτων της Γης αναφέρει ότι οποτεδήποτε αυξήθηκε η θερμοκρασία των θαλασσών του πλανήτη η Γη βίωσε μαζικές εξαφανίσεις πληθυσμών. Οι επιστήμονες εκφράζουν την ανησυχία ότι κάτι τέτοιο ενδεχομένως να συμβεί και πάλι, όχι σε δεκάδες εκατομμύρια χρόνια, αλλά στις επόμενες δεκαετίες. Οι τέσσερις από τους πέντε μεγαλύτερους αφανισμούς πληθυσμών της γήινης ιστορίας συνδέονται με θερμότερες θάλασσες, κάτι που υποδηλώνει αύξηση της συνολικής παγκόσμιας θερμοκρασίας, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη.

«Διαπιστώσαμε ότι το μέγεθος των αφανισμών είναι ανάλογο με την άνοδο της θερμοκρασίας», αναφέρει ο Πίτερ Μέιχιου, τοου πανεπιστημίου του Γιορκ, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης. Ο πλανήτης βρίσκεται σε πορεία δραματικής ανόδου της θερμοκρασίας αντίστοιχης με αυτές του παρελθόντος, μέσα στα επόμενα εκατό χρόνια, εκτός αν μειωθούν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.

Μια δεύτερη μελέτη που θα παρουσιαστεί σε επιστημονικό συνέδριο την Κυριακή, συνδεέι τα υψηλά επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα με παλαιότερους αφανισμούς πληθυσμών. Στη βρετανική μελέτη, ο Μέιχιου και οι συνεργάτες του εξέτασαν τις θερμοκρασίες και τα απολιθώματα σε διάφορα διαστήματα δέκα εκατομμυρίων ετών. Στη συνέχεια τα συνέκριναν με τον αριθμό των ειδών, των υποκατηγοριών των ειδών και τη βιοποικιλότητα. Διαπίστωσαν εντονότερη βιοποικιλότητα στις χαμηλότερες θερμοκρασίες, και αντίστοιχα λιγότερα είδη όταν η θερμοκρασία του πλανήτη αυξανόταν.

Εξετάζοντας τη θερμοκρασία των τροπικών ωκεανών, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι κάθε φορά που η θαλάσσια θερμοκρασία αυξήθηκε κατά επτά βαθμούς και διατηρήθηκε για κάποια εκατομμύρια χρόνια, ακολούθησαν εξαφανίσεις ειδών. Η μελέτη ωστόσο δεν επιχειρεί να εντοπίσει τα αίτια που οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, η τελευταία μεγάλη άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη πριν 65 εκατομμύρια χρόνια που οδήγησε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων, προκλήθηκε πιθανότατα από τη σύγκρουση της Γης με μετεωρίτη, άποψη με την οποία συμφωνεί και ο Μέιχιου.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες Associated Press

Η απειλή του άστεως μου φέρνει γέλια.

“Σε παρακαλώ, κυρία μου”, που λέει κι ο Λαζόπουλος. Δηλαδή πώς να να το φανταστώ αυτό; Κι όμως να που! Απειλείται το Δελχί από τα καημένα τα ζώα που χάσανε τα σπίτια τους στα κατεστραμμένα δάση γύρω από αυτό.

Ε, βέβαια, κυρά μου. Κόβεις ένα-ένα τα δεντράκια για να χτίσεις τη βιλίτσα σου και να απλώσεις το χωραφάκι σου με το όνειρο να ζεις μια ήρεμη ζωή. Φά’ τη τώρα τη μαϊμού στη μάπα! Πού θα πάει η μαϊμού; Στον βυθό να τρώει φύκια; Στο ψυγείο σου θα έρθει και στο πικνίκ σου στο πάρκο!

Το τι γέλιο έκανα με τον Ινδό που τρομάζει, σείεται σύγκορμα, και προσπαθεί να διώξει τη μαϊμού με το πλαστικό μπουκάλι, με τον άλλον Ινδό που κάθεται στο γκαζόν στο πάρκο μαζί με τη μαϊμού και κοιτάζει ο ένας τον άλλον αλλά και με την ινδή κυρία με τα άσπρα μαλλιά να διηγείται, έντρομη, ότι μπαίνουν οι μαϊμούδες στα σπίτια, ανοίγουν τα ψυγεία και τρώνε ότι θέλουνε! Χαχαχαχα!

Ε, βέβαια, μαντάμ! Σου λέει η μαϊμού ήρθε η τηλεόραση και μου έκανε ανακαίνιση στο σπίτι και μου το κρατάγαν έκπληξη! Ας φάω λίγο πατέ χήνας να το γιορτάσω! Χαχαχαχα!

Απόδειξη.

Όχι του ότι η χούντα στη Μιανμάρ σκότωσε εκατοντάδες μοναχούς. Ηλίου φαεινότερον… Αλλά ότι ούτε μπροστά στην ανώτερη δύναμη -όπως την ορίζει ο καθένας- δεν αισθανόμαστε πια δέος.

Ιερά και όσια, συγνώμη, ε;

Πιστεύω εις έναν φραπέ

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν. 

Υ.Γ.: Δεν ξέρω ποιος το έγραψε, αλλά τον δοξάζω.

Τι συμβουλή να δώσω;

Πρέπει να σκεφτώ τι συμβουλή θα δώσω στον Γιώργο. Να την παλέψει; Να φύγει; Να μείνει;

Θα τον καταβροχθίσει ο Βαγγέλας ο Βαρέλας πριν προλάβει να πει κίμινο. Γιατί ο Βαγγέλας είναι φωνακλάς, είναι ογκώδης, μπαίνει και σείεται το σύμπαν. Αυτό εκτιμά η Ελλάδα. Νομίζει ότι έτσι επιβάλλεται σήμερα ο έχων δίκιο, ο διεκδικών τα αυτονόητα. Ο μεγάλος τρώει τον μικρό. Δεν βλέπουνε τον Μπους, που με ύφος αγαθιάρη μαθητή, έχει βάλει στο τσεπάκι του τη μισή υφήλιο, κι ας του κουνιέται ο προγουλιάρης Τσάβες, ο φλεγματικός Πούτιν, ο πυρηνικός Αχμεντινετζάντ και ο πολύτεκνος Ζιντάο.

Ένας άνθρωπος βρέθηκε γνώστης, κάτοχος, ανοιχτόμυαλος, ιδεογράφος, πράος -γιατί ξέρει, γιατί έχει την εμπεριστατωμένη θέση χρόνια στη χούφτα του, γιατί βλέπει μπροστά- και βγήκε ο Βαγγέλας να τον φάει. Ρε, Ελληνάρες, εσείς που τον υποστηρίζετε, ταΐστε τον Βαγγέλα να κάτσει ήσυχος στη γωνιά του! Κι άμα χωνέψει, θα βγει να αντικαταστήσει τη μικροτσουτσουνιά των ανδρών και τον μπαμπά των γυναικών. Καμιά μέντα να του πάρετε μόνο, να μην βρωμάει το στόμα του τζατζίκι, γιατί δεν του έχει πει κανένας σας ότι θα μείνει μόνος. Μόνο μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι του, όταν μεγαλόσχημα το κραδαίνει – γιατί να πηδήξει να φτάσει παραπάνω δεν μπορεί. Θα του ‘ρθει αναγούλα…

Στο μόνο που μπορείτε να ελπίζετε, με τον Βαγγέλα τον Χοντρέλα, είναι να μην σας κλέβουν το φαγητό οι άστεγοι κι οι αλλοδαποί. Δεν θα βάλει το χεράκι του στο συσσίτιο του Δήμου ο Βαγγέλας; Δεν μπορεί! Θα φεύγουν όλοι καλοφαγωμένοι από εκεί.

Γιώργο, πάμε γι’  άλλες πολιτείες; Είσαι;

Υ.Γ.: Χα, χα, χα! Λίγη ώρα μετά τη συγγραφή, ενημερώνομαι ότι τον μπουγέλωσαν και έφαγε σούπα αυτός που τον μπουγέλωσε! Να μην την έτρωγε αυτός… Τι κρίμα… Θα ‘κανε μεγαλύτερο κρότο σαν καρπούζι αγίνωτο που είναι.

Έλα, μην βαριέσαι…

http://www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?fires07

Η Λιάνα Κανέλλη αναρωτήθηκε…

Σε ένα παράθυρο κάπου -δεν ξέρω και δεν πειράζει- άκουσα τη Λιάνα Κανέλλη να αναρωτιέται πού είναι οι επιστήμονες αυτού του τόπου… Πού στο διάολο είναι και δεν πήραν τους κουβάδες να σβήσουν τις φωτιές στην Αρχαία Ολυμπία. Να προστατέψουν όλα αυτά, την πολιτιστική -και όχι μόνο- αξία των οποίων γνωρίζουν και διδάσκουν.

Κατά την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία το εκπαιδευτικό επίπεδο των Ελλήνων, επί συνόλου 10.296.798, έχει ως εξής:

 

• Κάτοχοι διδακτορικού τίτλου: 27.259
• Κάτοχοι μάστερ: 55.628
• Πτυχιούχοι Ανωτάτων Σχολών: 844.542

ΣΥΝΟΛΟ: 927.429  

• Πτυχιούχοι ΤΕΙ & Εκκλησιαστικής εκπαίδευσης: 337.739
• Πτυχιούχοι μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης: 362.605

ΣΥΝΟΛΟ: 700.344  

• Απόφοιτοι μέσης εκπαίδευσης: 2.300.727
• Πτυχιούχοι ΤΕΛ-ΤΕΕ: 216.122

ΣΥΝΟΛΟ: 2.516.849 

• Απόφοιτοι Δημοτικού: 3.139.901
• Εγκατέλειψαν Δημοτικό, αλλά γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση: 644.699
• Δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση: 371.453

Πού να ήταν, Λιάνα μου; Εκεί ήτανε και σβήναν τα χωράφια τους…

Το Χάος και η Πεταλούδα.

Το φαινόμενο της πεταλούδας είναι μια ποιητική μεταφορά, στη θεωρία του χάους για το φαινόμενο της ευαίσθητης εξάρτησης ενός συστήματος από τις αρχικές συνθήκες. Σύμφωνα με μια από τις διατυπώσεις, λέγεται ότι “αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα”. Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά (καταγεγραμμένα) από τον μετεωρολόγο Έντουαρντ Λόρεντζ κατά τη δεκαετία του 1960, όταν μελετούσε, μέσω αριθμητικής επίλυσης σε υπολογιστή, ένα σύστημα διαφορικών εξισώσεων που προσομοίωνε τα καιρικά φαινόμενα ενός εξιδανικευμένου, απλουστευμένου μοντέλου “ατμόσφαιρας”. Ο Λόρεντζ παρατήρησε, σχεδόν τυχαία, ότι όταν εισήγαγε στον υπολογιστή του τις τιμές του προγράμματος από μια προηγούμενη εκτέλεση και “έτρεχε” ξανά το πρόγραμμα, τα αποτελέσματα απέκλιναν σημαντικά με την πάροδο του χρόνου από τα προηγούμενα, ώσπου, μετά από έναν “χρονικό ορίζοντα” δεν είχαν πρακτικά καμιά ομοιότητα. Δεδομένου ότι το πρόγραμμα ήταν ντετερμινιστικό (η ίδια είσοδος έδινε πάντα την ίδια έξοδο, αποκλείοντας φυσικά τις μηχανικές βλάβες), η απόκλιση των αποτελεσμάτων οφειλόταν στο γεγονός ότι τα νούμερα που ξανα-εισήγαγε “με το χέρι” ο Λόρεντζ είχαν μικρότερη ακρίβεια (λιγότερα δεκαδικά ψηφία) από εκείνα που εσωτερικά αποθήκευε ο υπολογιστής. Ο Λόρεντζ συμπέρανε ότι, στο συγκεκριμένο μοντέλο, και η ελάχιστη ακόμη έλλειψη ακρίβειας είναι καθοριστική – κάτι που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είναι γενικό χαρακτηριστικό μιας ολόκληρης κλάσης συστημάτων, των λεγόμενων χαοτικών.

Αργότερα, ο Λόρεντζ επινόησε ένα ακόμη απλούστερο σύστημα τριών μόλις διαφορικών εξισώσεων που περιείχαν δύο μη γραμμικούς όρους και περιέγραφαν, στην ουσία τους, ρεύματα μεταφοράς θερμότητας μέσα σε ένα ρευστό. Το σύστημα αυτό επιδείκνυε επίσης χαοτική και ευαίσθητη συμπεριφορά: οι τροχιές του, σε έναν χώρο τριών διαστάσεων, παραμένουν παγιδευμένες σε μια πεπερασμένη περιοχή και “κουλουριάζονται” χωρίς ποτέ να τέμνονται ή να κλείνουν (δηλ. να επαναλαμβάνονται περιοδικά). Όλες οι τροχιές, μετά από αρκετό χρόνο, συγκεντρώνονται τελικά σε μια περιοχή με φράκταλ διάσταση που ονομάστηκε παράξενος ελκυστής. Είναι ενδιαφέρον ότι τα “πορτρέτα” του χώρου των φάσεων του ελκυστή του Λόρεντζ, όταν σχεδιαστούν σε 3 διαστάσεις, μοιάζουν κάπως με ένα ζεύγος συμπλεγμένων φτερών πεταλούδας (μερικοί το παρομοιάζουν επίσης με “κουκουβάγια”). Ωστόσο, ο Λόρεντζ χρησιμοποίησε τον όρο αρκετά αργότερα, και στις πρώτες δισδιάστατες προβολές του ελκυστή που πήρε το σχήμα δεν μοιάζει ιδιαίτερα με πεταλούδα. Η επιλογή της πεταλούδας θυμίζει ακόμη την “καταγωγή” του ελκυστή από τη μετεωρολογία – η μεταφορά ενός γλάρου αντί πεταλούδας είχε επίσης χρησιμοποιηθεί νωρίτερα.

Μερικές φορές, το φαινόμενο της πεταλούδας παρερμηνεύεται στην κοινή αντίληψη. Για παράδειγμα, η ιδέα ότι κάτι τόσο ασήμαντο όσο μια πεταλούδα μπορεί να “προκαλέσει” έναν τυφώνα (ή να τον αποτρέψει) έχει θεωρηθεί από κάποιους ως επιχείρημα υπέρ της άποψης ότι ένα “ασήμαντο” άτομο, μια “περιθωριακή” ιδέα ή ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός μπορούν να παίξουν έναν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Ωστόσο, η ουσία της συμπεριφοράς ενός χαοτικού συστήματος είναι ότι, στην πράξη, είναι απρόβλεπτη σε “βάθος χρόνου”. Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και, άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου – μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι “μεγάλο” μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, η πεταλούδα δεν θα μπορούσε να “προκαλέσει” από μόνη της τον τυφώνα, παρά μόνο χάρη στις ατμοσφαιρικές συνθήκες που συνυπήρχαν με την επέμβασή της. Η άμεση αιτία ενός τυφώνα είναι αναγκαστικά “μεγάλη”, κάτι που κάνει την βραχυπρόθεσμη μετεωρολογική πρόβλεψη δυνατή. Αν η πεταλούδα κινήσει τα φτερά της την “λάθος” στιγμή, είναι εξίσου πιθανό να αποτρέψει έναν τυφώνα που αλλιώς θα συνέβαινε (ή να οδηγήσει σε κάτι τελείως διαφορετικό). Για να “προκαλέσει” έναν τυφώνα, πρέπει να δράσει σε μια ακριβώς υπολογισμένη στιγμή – κάτι που ακριβώς είναι αδύνατον να προβλεφθεί.

el.wikipedia.org